Protetyków protezy zebowe calkowite

Normalna, skojarzona czynność stawów skroniowo-żuchwowych oprócz ruchów przywodzenia i odwodzenia umożliwia również wysuwanie i usuwanie żuchwy, ruchy boczne i różne będące związaniem ruchów podstawowych.

Przy wysuwaniu żuchwy ku przodowi w obydwóch stawach dominuje ruch ślizgowy ku dołowi i przodowi w perspektywę szczytów guzków stawowych. W kolejce początkowej stanowi on zintegrowany z ruchem obrotowym osi łączącej obydwie głowy żuchwy. Ruch cofania jest odwrotnością ruchu wysuwania żuchwy.
Przy ruchach bocznych żuchwy, np. podczas przeżuwania pokarmów, w dowolnym ze stawów wykonują się odmienne ruchy. Rozróżnia się stronę pracującą i stronę niepracującą, czyli balansującą. W stawie po stronie pracującej, więc tej, w którą składa się żuchwa, głowy żuchwy wykonują zakup w linii pionowej, wspólny z kierunkiem ruchu żuchwy. Gdy się uważa, w biegu tym ma udział krążek stawowy, a zatem robi się on na obydwóch piętrach stawu. Po części balansującej głowa żuchwy toczy się z dolu żuchwy w toku guzka stawowego, wykonując równocześnie zakup i związek ku dołowi i przodowi.
Przy wszystkich ruchach żuchwy dużą rolę odgrywa krążek stawowy i stopień jego ruchomości, co uzależnione jest z formą krążka oraz czynnością mięśnia skrzydłowego bocznego i więzadeł stawowych. Zaburzenia, jakie ponoszą w prace stawów, są w dużej wartości powiązane z nieprawidłową siecią i miejscami krążka stawowego.

Reasumując, należy stwierdzić, że ruchy głów żuchwy w stawach skroniowo-żuchwowych są zjednoczenie ruchów obrotowych i przemieszczeni owych.
Dokładna znajomość położeń głów żuchwy i utrzymanie się poszczególnych elementów stawu podczas ruchów żuchwy zawiera gigantyczne znaczenie w protetycznym leczeniu pacjentów. W wypadkach chorobie układu stomatognatycznego, kiedy należy ustalać zwarcie w tzw. zgryzie konstrukcyjnym, właściwa syntopia głów żuchwy i połączone spośród tym oczekiwane usytuowanie kolejnych czynników stawów skroniowo-żuchwowych ma głęboki wpływ na osiągnięcie korzystnych efektów leczenia. Pomocne są w takich formach zdjęcia warstwowe (tomograficzne) tych stawów.

Położenie żuchwy w kontaktu do szczęki. Ruchy artykulacyjne żuchwy
Znajomość położeń żuchwy w stosunku do szczęki - zarówno w sezonie spoczynku, kiedy również czynności - ma konkretne znaczenie w rehabilitacji układu stoma-tognatycznego. Umożliwia prawidłową rekonstrukcję luków zębowych w przypadkach braków częściowych oraz wszą ich naprawę w cieniach całkowitych.
Przemieszczanie żuchwy w sądzie do szczęki kończy się w trzech płaszczyznach. Posselt dzieli ruchy żuchwy na oryginalne i pośrednie. Do ważnych zaliczył loty do dołu, do przodu, do tylu natomiast na brzegi. Połączenie dwóch bądź więcej ruchów podstawowych nazywa pośrednimi.
Z racjonalnego punktu widzenia ważny jest podział ruchów na wykonujące się w terminie kontaktów powierzchni zębów górnych z niskimi lub bez kontaktów zębów przeciwstawnych. Przemieszczenia żuchwy, podczas których żyją kontakty zębów przeciwstawnych, określane są ruchami artyku-lacyjnymi. Mogą rozpoczynać się w położeniu żuchwy zwanym centralnym, kiedy jej środek znajduje się w formy strzałkowej czyli w położeniach bocznych (ruchy rozcierania pokarmów).

Zaleca się trzy podstawowe położenia żuchwy:
_ położenie spoczynkowe;
_ położenie centralnego zwarcia;
_ położenie dotylne.

W daniu centralnego zwarcia daje się jeszcze trzy dodatkowe pozycje żuchwy, doprzednią i boczne - prostą i lewą.

Położenie spoczynkowe żuchwy
W rozważaniach położeń żuchwy do szczęki jako wyjściowe dostaje się położenie spoczynkowe, w którym żuchwa spotyka się przez najdłuższy okres i z jakiego zaczynają się jej cechy. Istnieje obecne miejsce, które korzysta żuchwa bez udziału naszej świadomości. W położeniu spoczynkowym żuchwa jest zobacz nieco przesunięta ku dołowi i przodowi. Występuje rozkontakto-wanie powierzchni zwarciowych, między którymi występuje przestrzeń zwana szparą spoczynkową (lyc. 29). Wysokość szpary spoczynkowej wypowiada się, mierząc odległość między powierzchniami żującymi zębów przedtrzo-nowych. Waha się ona w miarach od 1 do 6 mm (Bauer i Gutowski), przeciętna wielkość mieści się w terenie 2-4 mm. Obserwuje się, że w położeniu spoczynkowym głowy żuchwy wykonują niewielki obrót wokół własnej podstaw w dołach stawowych. Mięśnie przywodzące i odwodzące spotykają się wówczas w mieszkanie równowagi, oraz w zapisie elektromiograficznym tych mięśni występuje cisza elektryczna.

Siły bierne. W mięśniach siły bierne związane są spośród ich elastycznością. Elastyczność mięśni będących swoje przyczepy na żuchwie przychodzi na jej umieszczenie. Zachodzi w ostatni metoda stan pewnej równowagi między ciężarem żuchwy a rozciągliwością mięśni niepobudzonych też do skurczu.
Badania Oishi (cyt. Brill) przeprowadzone na świeżych zwłokach ludzkich wykazały, że elastyczność struktur około- i wewnątrzstawowych stanowi w okresie wpłynąć na przemieszczenie wyrostków kłykciowych w dołach stawowych bez udziału mięśni lub sił zewnętrznych.

Ujemne ciśnienie zachodzi w strefie Dondersa, która ma obszar w jamie ustnej mały od początku zamkniętymi wargami, i od tyłu kontaktem języka z podniebieniem przyjemnym także ma prestiż na utrzymywanie spoczynkowego położenia żuchwy. Waha się ono w możliwościach 5-9,7 mm Hg również istnieje najwyższe bezpośrednio po połykaniu, jak może mieć wartość 18 mm Hg. Ciśnienie to, tworząc na powierzchnię podniebienia, wytworzy siłę cen około 300 g, która wkłada się wystarczająca do zrównoważenia ciężaru żuchwy wraz z tkankami miękkimi.

Siły czynne. Stosuje się, że regulacja pionowych położeń żuchwy jest odbiciem napięcia mięśniowego. Istotnym elementem, który decyduje napięcia mięśni żucia, są ruchowe neurony wychodzące z założenia ruchowego nerwu trójdzielnego. Neurony ruchowe nerwu trójdzielnego są odpowiedzialne za czynną regulację spoczynkowego położenia żuchwy. Odpowiednie bodźce otrzymują one ze źródeł obwodowych i pierwszych.

Obwodowe źródła bodźców nerwowych obejmują: wrzeciona mięśniowe, receptory błony śluzowej jamy ustnej, stawowe i ozębnowe. Rozciągnięcie wrzeciona mięśniowego wyzwala bodziec, który zostaje dostarczony do neuronu ruchowego. Reakcja ta nosi nazwę odruchu rozciągania. Działanie to mami za sobą chwilowe osłabienie dalszego przekazywania bodźców. Podczas opuszczania żuchwy następuje rozciąganie wrzecion mięśnia skroniowego, które na drodze łuku odruchowego wysyłają bodźce do neuronu ruchowego w wnętrzu nerwu V. Bodźce te wracają następnie do mięśnia skroniowego, robiąc jego skurcz. Skrócenie mięśnia tłumi uczynnione wrzeciona i mięsień skroniowy jest w snu. Analogiczny cykl trwa w mięśniach opuszczających żuchwę.

W błonie śluzowej zaleca się receptory czuciowe i mechanoreceptory. U mężczyzn korzystających protezy płytowe receptoiy błony śluzowej są silniej pobudzane również znacznie działają na danie żuchwy.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *