Protetyczny proteza akrylowa

Miedzyguzkowe oraz niezwykle dotylne położenia żuchwy

Miedzyguzkowe oraz daleko dotylne położenia żuchwy są również określane mianem położenia centralnego lub centralnego zwarcia. Brill nazywa je miejscami fizycznymi i więzadłowymi, pozwalając je za zakończenie fizycznej i więzadłowej drogi przywodzenia żuchwy. Obecnie (2008) wykorzystywane jest dodatkowo określenie „zwarcie centryczne". Jako zwarcie centrycz-ne Kleinrok i wsp. określają „kontakty zębów w dotylnym położeniu zwarciowym (kontaktowym) żuchwy, w skrajnym zaguzkowaniu także na ulicy poślizgu pomiędzy tymi dwoma pozycjami żuchwy". Mięśniowa droga przywodzenia, zwana również nawykową, liczy na powolnym doprowadzaniu zębów dolnych do kontaktów okludalnych (zwarciowych) przy minimalnym wysiłku fizycznym. Mięśniowa droga przywodzenia odbywa się zwarciem zębów i stopień ten przekazywany jest jak mięśniowe położenie żuchwy. Miejsce wtedy jest tożsame z położeniem, w którym zęby przeciwstawne znajdują się w najciemniejszym kontakcie (zaguzkowaniu). Określenie „maksymalne kontakty miedzyguzkowe" uwypukla stosunki anatomiczne, podczas gdy „kontaktowe położenie mięśniowe" naświetla aspekt fizjologiczny tego jednego miejsca. Tak więc oba te czasy są synonimami.

Więzadłowa droga przywodzenia żuchwy istnieje toż miła, jaką są wyrostki kłykciowe w stawach skroniowo-żuchwowych z miejsca, które zalegają w czasie mięśniowego położenia żuchwy, do najbardziej dotylnego, zwanego więzadłowym położeniem żuchwy, od jakiego z porady na warunki anatomiczne nie może przyjść żadne przesunięcie ku tyłowi. Jest obecne więc ruch, jaki potrafi ku tyłowi wykonać żuchwa z książki międzyguzkowej. Brill uważa, że ruch zamykania oraz otwierania produkowany przez wyrostki kłykciowe w toku drogi więzadłowej jest prawdziwym ruchem zawiasowym.

Zarb i wsp., umieszczając się na wcześniejszych pracach Posselta, Atwooda i różnych, określają centralne położenie żuchwy w system bardziej długi, podając definicje czterech jej ułożeń w ramach tego stwierdzenia:
1. Miedzyguzkowe położenie - położenie, w jakim żyją maksymalne kontakty zębowe. Używanymi synonimami są: nawykowe położenie zwarciowe, okludalne położenie zębów, okluzja centralna.

2. Mięśniowe (kontaktowe) położenie - panuje w terminie, w jakim powstaje kontakt powierzchni okludalnych zębów po uniesieniu się żu-
chwy z położenia spoczynkowego, z wystąpieniem minimalnej aktywności fizycznej. Synonimy: kontaktowe (spoczynkowe) położenie, położenie centralne neuromięśniowe, położenie mięśniowe.

3. Dotylne położenie - stosunek żuchwy do szczęki stojący w okresie końcowego ruchu zawiasowego wyrostków kłykciowych. Synonimy: końcowe położenie zawiasowe, położenie więzadłowe, relacja centralna żuchwy.

4. Dotylne kontaktowe położenie - kontaktowe położenie zębów panujące na rozwiązanie zawiasowego ruchu zamykania. Synonimy: centralne położenie kontaktowe.

Istnieje wiele wiedz i hipotez wyjaśniających lub objaśniających centralne zwarcie, ale - upraszczając zagadnienie - można uznać, że wyzwala ono w terminie końcowego ruchu zawiasowego osi łączącej wyrostki kłykciowe (głowy żuchwy), który dysponuje miejsce na zakończenie przywodzenia żuchwy do szczęki.
Aktualnie w piśmiennictwie fachowym używane są określenia Bauera i Gutowskiego, którzy wyróżniają położenie spoczynkowe, położenie maksymalnego zaguzkowania, czyli zwarcie nawykowe, oraz dotylne położenie zwarciowe żuchwy. Podobnie jako położenie zwarcia centralnego określają stan, w którym położenie maksymalnego zaguzkowania opłaca się z dotyl-nym położeniem zwarciowym. Można zatem przyjąć, że dotylne położenie zwarciowe żuchwy, maksymalne zaguzkowanie zębów oraz drogi poślizgu między tymi położeniami wyrażają się na poznanie zwarcia ważnego czy centrycznego. Zwarciem ekscentrycznym szacuje się to wszystkie pozostałe położenia i przemieszczenia żuchwy występujące przy kontaktach zębów przeciwstawnych (szczęki i żuchwy).

Jak widać z ryciny 31, zasięg nawykowych ruchów żuchwy, w jakim występuje odgiyzanie kęsa pokarmowego, jest dosyć delikatny i posiada tylko wycinek granicznych ruchów przywodzenia i odwodzenia żuchwy.
Dla celów praktycznych istotna jest reklama, że dotylne położenie żuchwy jest znacznie stałą, powtarzalną jej wartością i pewnie wykonywać jako miejsce wyjściowe przy ustalaniu centralnego zwarcia, zwłaszcza kiedy brakuje oparcia na indywidualnych zębach. Należy jeszcze pamiętać, że dużo dotylne położenie żuchwy jest równoważne z miejscem międzyguzko-wym tylko u około 10% populacji. U pozostałych 90% przy cierpieniu z miejsca międzyguzkowego do najbardziej dotylnego występuje poślizg na powierzchniach guzków, zwany w piśmiennictwie slide in centric (Pos-selt, Beyron). W okresie tej funkcji żuchwa rusza się coś do tylu i dołu, co jest stworzone przez tzw. prowadzenie guzkowe zębów trzonowych i przedtrzonowych. Podczas ustalania centralnego zwarcia, po cofnięciu żuchwy do najbardziej dotylnej pozycji zwarciowej, należy pozwalać na niewielki ruch ku przodowi i górze, tak żeby znalazła się ona w położeniu mięśniowym, u grup ludzi najbardziej podobnym do ustawienia międzyguzkowego. Przeciętna odległość między najbardziej dotylnym położeniem i położeniem międzyguzkowym waha się w miarach 0,5-1 mm.

Boczne ruchy żuchwy
Ruch wysuwania i usuwania żuchwy, jak też ruchy boczne, można zanotować na poziomej płytce włożonej w jakiejś szczęce, podczas gdy w tamtej umocowany jest zdrowi pisak rejestrujący przesunięcia tylno--przednie i boczne. W warunkach prawidłowych pisak zarejestruje wykres o wymiarze luku gotyckiego, którego wierzchołek będzie wybierał najbardziej dotylne położenie żuchwy, a ramiona zasięg ruchów bocznych. Linia prosta odchodząca od wierzchołka pośrodku ramion luku będzie stanowiła doprzednie wysunięcie żuchwy (ryc. 33).

Boczne ruchy żuchwy rozpoczynają się z jej położenia międzyguzkowego lub dużo dotylnego i polegają raczej na huśtawkowym poruszaniu się po jakiejś karcie i asymetrycznym ruchu rotacyjnym.

Strona, po której pracuje się żucie dodatkowo w którą żuchwa się przesuwa, nosi nazwę strony pracującej, podczas gdy strona niemająca udziału w żuciu nosi
nazwę balansującej. Chodzi w tym mieszkaniu zwrócić uwagę, że w ścisłym, harmonijnym uzębieniu naturalnym po stronie balansującej zęby nie są w związku.
Podczas bocznych ruchów żuchwy przemieszczeniu ulegają jej wyrostki kłykciowe (stawowe). Wiedzę ich rozmieszczenia jest pożyteczna przy użyciu artykulatorów nastawianych indywidualnie, które powodują dodatkowe informacje na możliwie dokładne odtworzenie ruchów artykulacyjnych żuchwy. Potrzebne są w współczesnym projektu dane na temat ustalania tzw. kąta Bennetta, który stanowi spowodowany przez płaszczyznę strzałkową i możliwość przemieszczania się wyrostka stawowego (w projekcie na przestrzeń poziomą) po części balansującej, w ciągu wykonywania ruchu bocznego. Średnia ilość tego kąta wynosi około 15°.
Jak wcześniej wspomniano, na ruchy boczne żuchwy dominujący wpływ wywierają mięśnie układu stomatognatycznego. Schematyczna rycina 32 dobrze ilustruje kierunek przemieszczeń żuchwy pod wpływem działania poszczególnych mięśni.

Ruchy żuchwy w kontakcie do szczęki mają również nazwę ruchów artykulacyjnych. Ruchy żuchwy i artykulacja żuchwy są więc synonimami i oba te przeznaczenia mogą być konsumowane w organizacji stomatologicznej.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *